© Tiny Kierkels 2014
Gedichten
Samen leven
Samen delen Samen voelen Samen zijn Samen elkaars wonden helen Samen voel je minder pijn Samen groeien Samen hopen Samen door de wereld lopen Samen sta je sterk
Bij sommige afbeelding kunt u op klikken om te vergroten.
Als je geen woorden weet voor verdriet Zeg dan gewoon even niets Laat de stilte dan maar zeggen Wat je met woorden niet uit kunt leggen
Als echte vrienden elkaar voor langere periodes niet horen, twijfelen ze nog steeds niet aan hun vriendschap. Deze vrienden pikken de draad weer op alsof ze gisteren elkaar voor het laatst hebben gezien. Hoe lang het ook geleden is. Die vrienden begrijpen dat het leven druk kan zijn  en dat je van hen houdt
        Vriendschap
Ik ben een redelijk positief mens. Heb in mijn leven veel meegemaakt, maar zelfs in donkere dagen zag ik nog ergens licht. Dat positieve karakter voorkomt echter niet dat ik af en toe een dipje krijg. Vooral in de winter. Niks ernstigs en nee, ik hoef echt niet in therapie. Maar tijdens zo’n winterdip denk ik vaker dan anders: ‘komt het nog wel goed?’ Het is dan lastiger om kleine en grote drama’s te relativeren en ‘the bright side of life’ te zien. Niet alleen de natuur, ook de positieve mens in mij lijkt dan in winterslaap.  Winterdip Zo’n winterdip ontstaat meestal na de jaarwisseling als alle gezelligheid van Kerst en Oud en Nieuw is opgeruimd. Als iedereen met frisse moed en goede voornemens aan het nieuwe jaar begint. Voor mij gaan fris en moed namelijk niet samen met grijs en grauw, kaal en koud. Daar klopt iets niet. Als ik het voor het zeggen had zou het nieuwe jaar op 21 maart, de eerste dag van de Lente, beginnen. Die gedachte is overigens helemaal niet zo vreemd. Héél lang geleden, voor de invoering van het Christendom, werd het nieuwe jaar inderdaad aan de Lente gelinkt. Toen lieten de mensen zich nog leiden door wat er in de natuur gebeurt. Door de logica van dingen. Eerlijk gezegd vind ik dat zo gek nog niet. Mijn winterdip gaat minder diep als de winter écht winters is. Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben en kan ik aan de winter wennen. Helaas zijn de seizoenen tegenwoordig rebels en doen ze niet wat je zou kunnen verwachten; de lente is te koud, de zomer te nat, de herfst te warm en de winter kwakkelt met van alles een beetje. Zonder in de statistieken te duiken en puur afgaand op eigen ervaring durf ik te stellen dat dit in mijn jeugd anders was. Als puber bivakkeerde ik de hele zomervakantie bij het zwembad in Chevremont. Het was geen dag te slecht weer om thuis te blijven en aan het eind van zo’n échte zomer was ik eerst vuurrood verbrand. In die tijd lag er in de winter ook nog sneeuw. Geen vloerkleedje van een paar centimeter, maar een tapijt van een halve meter dik. Ik kan me nog herinneren dat er zoveel sneeuw lag dat ik met mijn vriendinnen naar  het bos ging bij Rolduc. Herinneringen ook aan spekgladde slidderbanen op het schoolplein en bevroren tenen tijdens het schaatsen  op de vijvers bij Rolduc. Maar gelukkig zijn er, zelfs in kwakkelwinters, échte winterse dagen. Dagen van gezonde vrieskou, gezegend met een strakblauwe lucht. Dagen waarin de zon warm genoeg is om je in te koesteren. Dagen waarin de zon, zo halverwege de middag, begint te zakken en een warm licht tevoorschijn tovert. Op dat soort dagen ga ik naar buiten, het liefst naar de Peel. Want daar verdwijnt, als sneeuw voor de zon, mijn winterdip. Dan wordt de positieve mens in mij weer wakker en denk ik: ‘ja, het komt nog wel goed.
Het winterdipje
Als geen ander sta je voor wat je doet Als vanzelfsprekend en niet omdat het moet Het komt van binnenuit dat merk je direct Daar kan ik van leren en verdient recept Geniet van deze dag en van dit moment En ontvang gewoon dit compliment.
Jij bent iemand met een hart, Jij bent iemand zeer apart! Jij bent de reden van dit gedicht, Ik zie in mijn gedachte altijd je gezicht. Jij bent dat nieuwe begrip in mijn leven, Jij bent voor eeuwig en niet voor even. Jij doet mijn hart sneller slaan, Jij bent diegene die ik niet meer laat gaan!
Ich wil soms zwoavool denger zegge Gewoon mer taege dich allein Dan doon ich hiel stil get vertelle En zin v’r effe weer biejein
Een geest zo sterk als een beer Een lichaam uiteindelijk toch te teer Een wijsheid niet te evennaren Een wilskracht haast niet te bedaren Een vechtlust bijna niet te temmen Alleen iets bovenmenselijks Kon dit lichaam temmen
Op een mooie dag in november is onze kleinzoon Tibbe geboren. Een perfect klein wonder,dat ons zo weet te bekoren. O, dit kindje, deels ons vlees en bloed, is het allermooiste aardse goed. Al is het nu nog teer en fijn, spoedig zal het weten, hoe trots wij zijn om opa en oma te zijn
Geboorte van onze kleinzoon Tibbe 12 -11-2010
Walt en Thijs we dragen jullie op handen Naar het water van de bron Want jullie leven mag niet stranden Niet vergaan in het waarom Door het water vroeg of later ‘komen jullie dichter bij het geheim In de hoge hemel staat er dat Je een kind van ’t Licht mag zijn Als jou naam “Walt en Thijs”wordt uitgesproken Over duister water heen Is jullie eenzaamheid doorbroken En zijn jullie hier niet meer alleen Opgenomen en verbonden Met de naam die vrede is Gaat jullie leven niet ten onder En wordt niet uitgewist
Speciaal vandaag Voor een heel bijzonder mens Speciaal voor jou Mijn allerbeste wens Wees vrolijk en gelukkig Gezellig en blij Van harte proficiat Speciaal van mij
 Voor jou zou ik de sterren plukken aan het donkere firmament Ik zou voor jou het licht bewaken omdat jij mijn liefste bent Voor jou zou ik mijn leven geven want mijn leven dat ben jij Zo liet ik mijn geluk vervallen en gaf het jou er belangeloos bij Voor jou zou ik een bergetappe op mijn blote knieën gaan Voor jou zou ik een ladder knopen van de aarde naar de maandag Voor jou zou ik een droom vervullen vooropgesteld dat ik het kon Ik zou voor jou vuur gaan halen in de warmte van de zon Voor jou zou ik zuchten vangen van de zwoel zomerwind Ik zou natuurgeweld trotseren voor jou, mijn allerliefste kind.
Mijn kind