© Tiny Kierkels 2014
Mijn lieve ouders Josefina Meurs en Johan Ritzerfeld
Ik wil jullie bedanken dat ik zo een mooie jeugd heb gehad. Dat jullie altijd begrip voor mij hadden en mij begrepen. Dat ik met al mijn zorgen naar jullie kon komen. Dat jullie er altijd waren voor mij en mijn broer Wiel. Dat ik zulke fijne ouders mocht hebben. Papa is maar kort in mijn leven geweest hij is op 7 januari 1967 overleden op 59 jarige leeftijd, hij is overleden aan maagkanker. Ik was toen pas 18 jaar, Mama heeft papa nog 27 jaar  overleefd. Wat heb ik nog genoten van haar, zij was een lieve moeder, schoonmoeder en oma voor onze dochters en zoon Janine, Meta en Onne. Vele jaren woonde ze in haar geboorte stad Kerkrade. De laatste 9 jaar heeft ze bij ons in Nederweert gewoond waar ze op 20 juni 1994 is overleden.
Lieve papa en mama,
Mijn ouders Ritzerfeld-Meurs hadden samen met de broers van mijn moeder (Peter, Andreas, Josef, Wiely en Leo) een garage -transport bedrijf, in  Chevremont en in Maastricht.
U kunt zoeken in de lijst bij    Meurs Kerkrade- Maastricht.
Er is geen dood Mensen sterven alleen als we ze vergeten. Als je aan me blijft denken  zal ik altijd bij je zijn. (Isabelle Allende)
Het leven is vergangelijk. Maar jullie papa en mama Blijven voor altijd in mijn gedachten. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan jullie denk. Maar eens komt de dag dat onze wegen zich kruisen en neem ik jullie in mijn armen.
Kerkrade en Maastricht.
Ch.Meurs
Mijn broer Wiely met papa
                                           Oma Meurs, mama en ik als baby 1948                                          Met de SOTO op de foto 1956                                  
Een van de eerste auto’s van de Firma Meurs
Het hele leven van mijn ouders bestond uit werken en nog eens werken. We woonden in de Sint Pieterstraat 22 in Kerkrade, waar het bedrijf was gevestigd (garage en transport) en tevens een benzinestation. Wat door de week maar ook in het weekend druk werd bezocht.
Het werk op de afsluitdijk
Ik heb een doosje in mijn hart Daarin woont mijn moeder….Dat vind ik heel apart. Het doosje staat altijd een beetje open. Zodat ik zo nu en dan bij haar kan binnen lopen.                                                                          Ik praat dan met haar over allerlei dingen.                                                                Samen gaan we dan terug in onze herinneringen.                                             We hebben het dan over dingen die we samen hebben beleefd.                                                                 En die waren doorgegaan als zij nog had geleefd. Lieve mama,  jij troost me dan weer even voor een poosje. En ik weet dat jij daar altijd in zal zijn…In mijn aparte doosje. R.I.P. Mama 20-06-1994
                                                                   De groeve in Bemelen
Ik hield mijn mama’s hand In de laatste dagen In die broze moederhand. Legde ik wel duizend vragen. De antwoorden hoefden niet gezegd. Ik kon ze lezen in haar ogen. Er hoefde niks meer uitgelegd. De twijfel was vervlogen. Het was louter liefde. Tot haar laatste ademtocht.